فاطمه دختر محمّد ملقّب به زهرا (به عربی: فاطِمَةُ الزَّهراء بنت محمّد؛ ۲۰ جمادی‌الثانی بین ۳۵ تا ۴۵ عام‌الفیل برابر ۱۸ تا ۸ پیش از هجرت – ۱۳ جمادی‌الاول یا ۳ جمادی‌الثانی ۱۱ هجری قمری) دختر محمّد و خدیجه، همسر علی بن ابی‌طالب، و مادر حسن بن علی و حسین بن علی است. او کوچک‌ترین دختر محمّد و تنها فرزندش بود که از خود فرزندانی باقی گذاشت، که به «سید» یا «شریف» مشهورند. در تاریخ تولد فاطمه اختلاف بسیاری هست. اما دو قول پنج سال پیش از بعثت و پنج سال پس از آن رایج‌تر است.

فاطمه در کودکی مستقیماً زیر نظر پدر و مادرش رشد یافت؛ و جوانی‌اش را در دوران دشوار کار تبلیغی پدرش گذرانید. فاطمه در محاصرهٔ شعب ابی‌طالب مادرش را از دست داد. پس از هجرت به مدینه، در سال دوم ه‍.ق با علی بن ابی‌طالب ازدواج کرد و چهار یا پنج فرزند به دنیا آورد. در سال یازدهم ه‍. ق، پس از درگذشت پدرش، به دفاع از علی بن ابی‌طالب در جانشینی محمد پرداخت و خطبهٔ فدکیه را در مسجد پیامبر برای دفاع از حقّ خویش در مورد فدک ایراد کرد. او احتجاج‌های بسیاری با ابوبکر و عمر کرد، اما این احتجاج‌ها سودی نبخشید. در جریان این وقایع، عمر و گروهی از همراهانش به‌قصد گرفتن بیعت به خانهٔ علی رفته و در آنجا با مقاومت علی و فاطمه و طرفدارانشان روبرو شدند. او نخستین کس از خانوادهٔ محمّد است که پس از محمّد درگذشت. تاریخ درگذشتش را از سی روز تا شش ماه پس از محمّد آورده‌اند، اما دو قول هفتادوپنج روز و نودوپنج روز رایج‌تر و معتبرتر است. محل دفن فاطمه زهرا نامشخص و مورد اختلاف است. با این همه، سه جای محتمل‌تر است: نخست در روضهٔ نبوی میان قبر و منبر پیامبر، دوم در خانهٔ خود فاطمه زهرا که اکنون در مسجد النبی قرار گرفته‌است، و سوم در قبرستان بقیع.

به‌رغمِ گزارش‌های مذهبی فراوانی که دربارهٔ فاطمه هست، منابع تاریخی دربارهٔ وی اندک است. وی از شخصیت‌های بسیار محترم نزد همه مسلمانان به‌ویژه شیعیان است. منابع اهل سنت شخصیت فاطمه را همچون بانویی پرهیزکار و باایمان می‌نمایند و زندگی زاهدانه و شخصیتش را به‌عنوان الگوی تقوا می‌ستایند. وی یکی از چهارده معصوم در نزد شیعیان دوازده‌امامی به‌شمار می‌رود که دارای مقامات ویژهٔ معنوی مانند طهارت و عصمت است. همچنین وی از اهل بیت محمّد و یکی از پنج تن آل عباست. فاطمه در رویداد مباهله نیز نقش داشته‌است. براساس احادیث و روایات اهل سنت و شیعه، ۱۳۵ آیهٔ قرآن دربارهٔ فاطمه است. سوره‌های «انسان»، «قدر» و «کوثر» و آیات «مباهله»، «تطهیر»، «نور» و «مَوَدَّت» برخی از این سُوَر و آیات هستند. مصحف فاطمه، خطبه‌های «فدکیه» و «عیادت»، «حدیث لوح فاطمه» و «دعای نور» از آثار به‌جای‌مانده از اویند.

تسبیحات فاطمه
مقالهٔ اصلی: تسبیحات فاطمه زهرا
در سال‌های اول ازدواج، علی پول کمی کسب می‌کرد. او از چاه آب می‌کشید و مزارع دیگران را آبیاری می‌کرد. فاطمه نیز خود خدمتکاری نداشت و خود غلّات را با دست آسیاب می‌کرد و بر اثر کار دستانش تاول زده‌بود. روزی علی خبردار می‌شود که پیامبر چند بَرده دریافت کرده‌است. علی، فاطمه را می‌فرستد تا یکی از این برده‌ها را از پدرش دریافت نماید. فاطمه پیش پدر می‌رود، اما در خود این جسارت را نمی‌بیند که چنین درخواستی نماید. سرانجام علی خود به‌همراه فاطمه راهی منزل پیامبر می‌شود، اما درخواست او از طرف پیامبر رد می‌شود. پیامبر به آن‌ها می‌گوید که «او نمی‌تواند اجازه دهد که اصحابِ صُفّه از گرسنگی رنج بکشند» و «من باید برده‌ها را بفروشم و پول آن‌ها را صرف کمک به آن‌ها کنم». پیامبر درعوض، ذکری که به تسبیح فاطمه زهرا معروف است را به زوج جوان می‌آموزد. گویند علی هیچ‌گاه پیش از خواب، گفتن این ذکر را ترک نمی‌کرد.

بعد از پنج سال شروعی دوباره

پنج سال تجربه

از موضوع های مختلف زندگی …..کاری …..تحصیلی……شخصی

الان اتمام سطح دو حوزه علمیه…….کارشناسی فلسفه و کلام اسلامی……….کارشناسی ارشد شیعه شناسی……..

وکلی فعالیت های فرهنگی و حضور در دوره ها مختلف آموزشی و پژوهشی

گذراندن دوره باستان گرایی و زردشت شناسی

گذراندن دوره مهدویت

گذراندن دوره های امیر بیان و موسسه بشری

تدریس در مدارس مختلف

مبلغ و مشاور در مدارس

رتبه سوم استانی پایان نامه

البته تجربه های شخصی ان شاءالله در طی مراحلی کم کم بارگذاری می شود

در کربلا دو ساحت را باید مد نظر داشت: ساحت امام و ساحت ماموم، یا به معنایی دیگر سطح رهبر و سطح پیروان. با درک این منظر است که می‌توان وقایع مختلف را بهتر رصد و تحلیل کرد و الا تقریر عاری از این درک، با حقیقت کربلا فاصله ای معنادار خواهد داشت. بعضی موارد مربوط به شان “امام” است و بعضی موارد دیگر مربوط به شان “مامومین"، این دو را نباید با یکدیگر خلط نمود و الا به “نام” کربلا و به “کام” دیگران خواهد شد.

برداشتی از سخنرانی استاد دکترمحمدرضا شایق در ستاد “دکتر سعید جلیلی” در یزد
هنوز معنی سیاست عین دیانت است را نفهمیدیم…

هرکسی در عرصه سیاست آمد خدمتی کند به بدترین شکل تخریب شد و فدا شد: شهید بهشتی، شیخ فضل‌الله، امیر کبیر…اصلا خود امیرالمومنین!

چرا این‌طور شد؟ چرا این‌ها این در در غربت به شهادت می‌رسیدند و تازه بعد از شهادتشان کمی شناخته می‌شدند؟

چرا؟ چون ما هر مطلبی را بدون دلیل قبول می‌کنیم. هنوز معنی سیاست عین دیانت است را نفهمیدیم…

اصلا موجودیت مسلمان‌ها

دو ویژگی بی‌بدیل نظریات عاشورایی
کلنا سفن النجاه ولکن سفینه الحسین اوسع و اسرع
در این بیان که کشتی امام حسین به نسبت کشتی‌های نجات‌بخش دیگر دو ویژگی ممتاز دارد: وسیع‌تر است و سریع‌تر.
1.اگر اوسع است: پس به همان نسبت، نظریاتی هم که از این آستان نشأت می‌گیرد و هدایت‌بخش و راهگشاست، «فراگیرتر» و «جهانشمول»تر است و انسان‌های بیشتری را در بر می‌گیرد.
2.اگر اسرع است: پس به همان نسبت، نظریاتی که متصل و مربوط به این عرصه شود، «سریع‌تر» و «روان‌تر» نتیجه می‌دهد و در عالم وجود انسان‌ها «کاراتر و اثر بخش‌تر» است.

«تنها علاج»؛ با امام حسین به همه‌جا می‌توان رسید
مرکزیت، عاشوراست و از آنجا باید به عرصه‌های دیگر نظری و نیز عزیمتی داشت.
تنها با امام حسین میتوان فتح الفتوح عالم را به دست گرفت آنچنان که حتی امام عصر هم به این ابزار نیرومندِ عاشورا برای ظهورش محتاج است.
راهی جز حضرت حسین نیست و چه خوب که راهی جز او نیست!
…سخن آغازین این بود:

رای درک عصر ظهور باید تشکیلاتی زندگی کنیم،
برای این کار الگویی بهتر از زندگی تشکیلاتی اصحاب الحسین پیدا نخواهیم کرد.
اصحاب الحسین و شیوه تعاملشان با یک‌دیگر را باید شناخت.
مقدمه لازم این کار، مطالعه تاریخ تحلیلی کربلاست